ခရီးသြားရင္းအသုဘတဲန႔ဲလကၻရည္ဆိုင္မွားၿပီးသရဲေဖ်ာ္တ့ဲလကၻရည္ကိုဝင္ေသာက္မိတ့ဲလူတစ္ေယာက္ရ႕ဲျဖစ္ရပ္မွန္

အဲ့ဒီညက ေတာ္ေတာ့္ကို ေမွာင္မိုက္တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ည…။ လမ္းမီးတိုင္မရွိ…လေရာင္မရွိတဲ့ အေဝးေျပးလမ္းမေပၚက လကြယ္ညကို ညီညီတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္မီးေရာင္အားကိုးနဲ႕သာ ျဖတ္ေက်ာ္ေနခဲ့ရတယ္။

ညီညီရဲ႕ အလုပ္က online ေပၚကေန ဆိုင္ကယ္ဝယ္ယူလိုသူတို႕ထံက စရံေငြယူျပီး က်ယ္ေဂါင္မွာ ဆိုင္ကယ္သြားဝယ္ေပးရတယ္…ျပီးရင္ မူဆယ္ ကားဂိတ္ကေနတဆင့္ မွာယူတဲ့နယ္အသီးသီးကို ကားနဲ႕ထည့္ေပးျပီး ဆိုင္ကယ္ေရာက္မွ သူ႕ဆီေငြအေက်ေခ်ေပးရတဲ့စနစ္နဲ႕ စီးပြားရွာေနသူတစ္ေယာက္ေပါ့…။

ဒီအလုပ္ကိုသူလုပ္လာခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေတာ့ရွိျပီ…။ သူနဲ႕အက်ိဳးေပးတယ္ေျပာရမလားပဲ… ေအာ္ဒါေတြလဲအရမ္းတက္သလို ဝင္ေငြေတြလည္းျမိဳးျမိဳးျမတ္ျမတ္ရခဲ့တယ္…။

အဲ့ဒီကေနတဆင့္ ဆိုင္ကယ္အေၾကာင္းကိုတေျဖးေျဖးနားလည္လာေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလာကထဲကို သူတစတစဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္…။

ဆိုင္ကယ္ ေအာ္ဒါလက္ခံျပီးဝယ္ေပးတဲ့အလုပ္အျပင္ ဆိုင္ကယ္ဝယ္ေရာင္းအလုပ္ကိုပါတြဲျပီး လုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္။
အခုလဲ မႏၲေလးကဆိုင္ကယ္second hand တစီးကို ဝယ္ျပီး မူဆယ္ကို ေမာင္းျပီးျပန္လာခဲ့တယ္ေပါ့…ေအာ္ဒါလက္ခံျပီးဝယ္ေပးတံုးက Express ကားနဲ႕ထည့္ေပးတာကအလုပ္ျဖစ္ေပမယ့္ ဝယ္ေရာင္းလုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ တြက္ေခ်မကိုက္ေတာ့ဘူး…အဲ့ဒါေၾကာင့္ကိုယ္တိုင္ပဲေမာင္းျပီး သူျပန္လာခဲ့တယ္…။

အရင္အေခါက္ေတြတံုးကေတာ့ မူဆယ္အနီးအနားေနရာေတြပဲ ဝယ္ေရာင္းလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုတေခါက္ မႏၲေလးက ဘီးတစီးက လက္မလြတ္နိုင္ေအာင္ကို တန္လြန္းေနတဲ့အတြက္ အရဲစြန္႕ျပီး သူလုပ္ခဲ့တယ္ေပါ့…။
အသြားတံုးက Express ကားေပၚမွာမို႕ ေဘးဘီဝဲယာ သိပ္သတိမထားမိေပမယ့္ အခုအျပန္က်ေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ စိတ္ထဲအားငယ္သလိုလို ေၾကာက္သလိုလိုေတာ့ျဖစ္မိတယ္…။

ဆိုင္ကယ္ဒိုင္ခြက္မွာပါတဲ့ ဒစ္ဂ်စ္တယ္နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ တစ္္နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္…။ “တစ္နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မွာပဲ…” သူတီးတိုးေရရြတ္လိုက္တယ္…။

အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးေပၚမွာ သူ႕ဆိုင္ကယ္တစ္စီးတည္း…။ ရံဖန္ရံခါမွ ကားတစီးတေလေလာက္ျဖတ္သြားတာကိုေတြ႕ရတယ္။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကေတာ့ တေလာကလံုး သူ႕ဆိုင္ကယ္စက္သံကလြဲျပီး ေမွာင္လို႕ မဲလို႕ တိတ္လို႕ဆိတ္လို႕…။

ေမာင္းလာသည္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခါးေတြေညာင္းျပီး လက္ေမာင္းေတြပါေတာင့္ေနျပီျဖစ္သည္။ “ေရွ႕နားမွာဆိုင္တဆိုင္ဆိုင္ေတြ႕ရင္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္လဲခနအနားေပးရင္း လူလဲအေညာင္းေျပအညာေျပ ခနနားဦးမွ…” သူစိတ္ထဲမွာ ေတြးထားလိုက္ျပီး ဆိုင္ကယ္ကိုသာဂရုတစိုက္နဲ႕ဆက္လက္ေမာင္းေနလိုက္ေတာ့တယ္…။

အေတာ္ၾကာၾကာေမာင္းလာျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေရွ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီက မီးေရာင္ေလးေတြကိုသူေတြ႕လိုက္ရတယ္…။

“ညလံုးေပါက္ဖြင့္တဲ့ဆိုင္တဆိုင္ဆိုင္ေတာ့ျဖစ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕…” တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအားေပးစကားဆိုလိုက္ရင္း ဆိုင္ကယ္အရွိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တယ္။

တေျဖးေျဖးနဲ႕အနားနီးလာေတာ့ အလင္းေရာင္မႈန္မႈန္မႊားမႊားအခ်ိဳက မခို႕တရို႕ဖ်ာက်ေနေသာ လၻက္ရည္ဆိုင္တဆိုင္ကို ညီညီေတြ႕လိုက္ရတယ္။

“အဟား…ငါေတာ့ကံေကာင္းတာပဲ” ထိုင္ခံုေတြ စားပြဲေတြနဲ႕ မီးလင္းေနတဲ့ အဲ့ဒီခပ္ကုပ္ကုပ္ဆိုင္ေလးေရွ႕မွာ ဆိုင္ကယ္ကိုထိုးရပ္လိုက္တယ္…။

မွိန္ပ်ပ်မီးေရာင္ေအာက္မွာ လၻက္ရည္ဆိုင္က ေျခာက္ကပ္ကပ္နိုင္လြန္းေနသည္။ “လူလည္းတစ္ေယာက္မွမေတြ႕ပါလား…” ဆိုင္ရဲ႕အတြင္းဘက္ထိ သူေဝ့ၾကည့္လိုက္တယ္……။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ေကာင္တာစားပြဲေပၚေခါင္းတင္ထားျပီး ပ်င္းရိပ်င္းတြဲပံုစံနဲ႕မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ညီညီေတြ႕ေတာ့တယ္….။

“ဆိုင္ရွင္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္……”ဆိုင္ရွင္မိန္းမကလည္း ဆိုင္ေပါက္ဝဘက္ကိုမ်က္ႏွာလွည့္ျပီးေမွာက္ေနတာမို႕ ညီညီဝင္လာတာကိုျမင္ရသည္။ အဲ့ဒီမိန္းမႀကီးက စားပြဲေပၚပါးအပ္ျပီး ျငိမ္သက္ေနေပမယ့္ မ်က္လံုးေတြကိုေတာ့ဖြင့္ထားတယ္…ျပီးေတာ့ညီညီ႕ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္…။

“လၻက္ရည္ ေပါ့က် တစ္ခြက္ေလာက္…” အနားမွာေတြ႕တဲ့ ဝိုင္းတခုမွာ ဝင္ထိုင္ရင္း ညီညီလွမ္းမွာလိုက္တယ္…။ ေရွ႕ဆက္ျပီးေမာင္းရဦးမွာဆိုေတာ့ အိပ္မငိုက္ေအာင္ လၻက္ရည္ကို ခပ္က်က်ေလးေသာက္ဖို႕ ညီညီဆံုးျဖတ္ထားတယ္။

ဆိုင္ရွင္မိန္းမက စားပြဲေပၚပါးအပ္ျပီး ေမွာက္ေနရာကေန ေလးေလးတြဲ႕တြဲ႕ေျဖးေျဖးခ်င္းထလာတယ္…ျပီးေတာ့ အတြင္းဘက္ဝင္သြားတယ္… အဲ့ဒီေနာက္ လၻက္ရည္ေဖ်ာ္သံ…… လၻက္ရည္ခြက္ထဲဇြန္းထည့္ေမႊသံေတြၾကားေနရတယ္… ခဏေနေတာ့ သူ႕စားပြဲေပၚလၻက္ရည္ပန္းကန္လာလ်ေပးျပီး ဘာစကားမွမေျပာပဲ ျပန္လွည့္ထြက္သြားတယ္…။

ျပီးေတာ့ ခုနကစားပြဲေပၚမွာပါးအပ္ျပီး ျပန္ေမွာက္ေနျပန္တယ္…။ “ဘယ္လိုလၻက္ရည္ဆိုင္လဲဟ…တစ္ေယာက္ထဲရွိတဲ့လၻက္ရည္ဆိုင္လား…” ညီညီစိတ္ထဲ ဘဝင္မက်သလိုမသိုးမသန္႕ျဖစ္သလိုလိုျဖစ္သြားေပမယ့္ ဆိုင္ကယ္ေရာ လူေရာ ေခတၱအနားယူရန္မျဖစ္မေနလိုအပ္သည္မို႕ စိတ္ထဲမထားေတာ့ပဲ လၻက္ရည္ခြက္ကို ယူျပီးေမာ့ခ်လိုက္ေတာ့တယ္……။

“အား………………… ဘယ္လိုအရသာႀကီးလဲ ! ” အလန္႕တၾကားထေအာ္မိျပီး လၻက္ရည္ခြက္ကိုေအာက္ခံပန္းကန္ျပားေပၚျပန္တင္လိုက္တယ္…။

အရသာက သူတစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မေသာက္ဖူးတဲ့ အရသာႀကီး…။ ခ်ိဳတာလည္းမဟုတ္…စိမ့္တာလည္းမဟုတ္… ခါးတာလည္းမဟုတ္…က်တာလည္းမဟုတ္… ဘာအရသာႀကီးမွန္းကိုမသိတဲ့ အရသာႀကီး……။ ေဒါသျဖစ္သြားတဲ့ ညီညီမ်က္လံုးေတြက လၻက္ရည္ေဖ်ာ္ေပးတဲ့ မိန္းမဆီေရာက္သြားတယ္…။

သူမကေတာ့စားပြဲေပၚပါးတင္ထားတံုး… ခံစားမႈမဲ့တဲ့ လူေသမ်က္လံုးေတြနဲ႕ သူ႕ကိုစိုက္ၾကည့္ေနတံုး… ညီညီ ရုတ္တရက္ေက်ာထဲစိမ့္ခနဲျဖစ္သြားတယ္…။ ေစာနကထြက္ေနတဲ့ ေဒါသေတြေတာင္ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္ၾကတယ္… ျပီးေတာ့ ဒီေနရာက ျမန္ျမန္သြားမွလို႕လည္းသူေတြးမိလိုက္တယ္…။

“ဒီမွာ ပိုက္ဆံ ထားခဲ့ျပီ…” သူက်သင့္ေငြကို စားပြဲေပၚတင္ျပီး ဘာမွန္းမသိတဲ့ လၻက္ရည္ဆိုင္ထဲကေန ခပ္သုတ္သုတ္ေျပးထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္…။ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ခြျပီး စက္မႏိႈးခင္ အဲ့မိန္းမႀကီးကို တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့… မိန္းမႀကီးက ထံုးစံအတိုင္း စားပြဲေပၚမ်က္ႏွာႀကီး တေစာင္းတင္ အသက္မပါတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႕ သူ႕ကိုၾကည့္ေနတံုးပဲ…။ ညီညီ ဘာမွဆက္စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ဆိုင္ကယ္စက္ႏိႈးျပီး ေဝါခနဲေဆာင့္ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္…။ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ လမိုက္ညကို ညီညီ ဆိုင္ကယ္သံက ျပန္ျပီးလႊမ္းမိုးသြားျပန္တယ္။

“ေတာက္ခ္!…” အေရးထဲမွ အရာေပၚဆိုသလို လၻက္ရည္ဆိုင္နဲ႕ ဝါးႏွစ္ျပန္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အကြာအေဝးမွာ ဆိုင္ကယ္က ထိုးရပ္သြားတယ္…။ စက္ႏိႈးလို႕လဲမရေတာ့… ညအခ်ိန္မေတာ္ လူကလဲျပတ္ ဆိုင္ကယ္ကလည္း ဆီေရေလဝိုင္ အကုန္စစ္ျပီးမွ စီးလာတာ…ခုမွဘာထေဖာက္မွန္း သူမသိ…။

ေတာ္ေတာ္ေတာ့အႀကံအိုက္သြားတယ္။ နာရီဝက္နီးပါးၾကာတဲ့အထိ ဆိုင္ကယ္ကိုစက္ျပန္ႏိႈးလိုက္ ပလပ္ျဖဳတ္ေဆးလိုက္စသျဖင့္မ်ိဳးစံုလုပ္ေနေပမယ့္ စက္ကႏိႈး၍ မရ…။ ဒီပံုအတိုင္းဆိုလမ္းမေပၚမွာပဲမိုးလင္းေတာ့မယ့္ပံု…။ ျခင္ေတြကလည္းမတရားကိုက္လာသည္။ ျခင္ေျပးလိုေျပးညား စီးကရက္တလိပ္မီးညိွေသာက္ေသာ္လည္းမရ…။

စီးကရက္ေသာက္ရင္း ညီညီ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ခုနကသူဝင္ခဲ့သည့္လၻက္ရည္ဆိုင္ကသူၾကားဖူးတဲ့ က်တ္ကုန္းတို႕ဘာတို႕လိုျဖစ္ေနမလား… ဒါမွမဟုတ္တကယ္ပဲ လၻက္ရည္ဆိုင္အစစ္လား…။ ဒါကိုလဲသူသိခ်င္တယ္…။

“ဟူးး…မထူးေတာ့ဘူး ေနာက္ျပန္လွည့္တြန္းသြားျပီး အကူအညီေတာင္းရေတာ့မွာပဲ…”
စီးကရက္လက္က်န္ေလးကို ခပ္ျပင္းျပင္းဖြာရိႈက္လိုက္ျပီး နင္းေခ်ပစ္ကာ ဆိုင္ကယ္ကို လၻက္ရည္ဆိုင္ဘက္သို႕ျပန္တြန္းလာခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္…။

“လၻက္ရည္ဆိုင္ေတာ့လွမ္းျမင္ရျပီ…ဒါဆိုငါေတြ႕ခဲ့တာက်တ္ကုန္းေတာ့မျဖစ္နိုင္ေလာက္ေတာ့ဘူး…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရြးခ်ယ္စရာကလဲဒီတနည္းပဲရွိေတာ့တယ္…” တစ္ေယာက္ထဲ တီးတိုးေရရြတ္ရင္း ဆိုင္ကယ္ကို ဆက္တြန္းလာလိုက္တယ္။ လူကလည္းအေတာ့္ကိုေမာေနျပီ္။ေခြ်းမ်ားလဲရႊဲနစ္ေနျပီ…။

လၻက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကိုေဒါက္ေထာက္ျပီး ဆိုင္ထဲလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့… “ဆိုင္ကယ္ပ်က္လာတာလား…” ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီးကလွမ္းေမးတယ္…။ “ဟုတ္ကဲ့…” “မနက္က်ရင္ေတာ့ ဆိုင္ကိုလူေတြလာလိမ့္မယ္…အဲ့ခါက်……အကူအညီေတာင္းလိုက္ေပါ့…ဒီညေတာ့……ဒီမွာပဲခနတည္း
လိုက္ေလ…”
“ဟုတ္ကဲ့…ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခဗ်…ဒီအခ်ိန္ႀကီးလမ္းမေပၚမွာက်ေတာ့က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲအဆင္မေျပလို႕
ပါ” “ရတယ္…” ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီး၏ အသံကေျခာက္ကပ္ကပ္နိုင္ေနတယ္။

ရုတ္တရက္ ညီညီ မ်က္လံုးတို႕က သူထိုင္ခဲ့ေသာဝိုင္းသို႕ေရာက္သြားေတာ့… “ဟင္! ” သူတင္ထားခဲ့ေသာ ပိုက္ဆံနဲ႕ လၻက္ရည္ခြက္က အခုထိမသိမ္းရေသး…။ဒီမိန္းမႀကီးေတာ္ေတာ္အပ်င္းႀကီးတာပဲလို႕ ညီညီေတြးလိုက္မိတယ္…။

“ဒါနဲ႕ အမက ဒီမွာတစ္ေယာက္ထဲေနတာလား…” “ေအး……ဟုတ္……တယ္” “ညလံုးေပါက္ဖြင့္တာလား…”
“ေအး……ဟုတ္……တယ္” “ေယာက်္ားသားမရွိဘူးလား ညလံုးေပါက္ဖြင့္တဲ့ဆိုင္မွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ့အဆင္ေျပရဲ႕လား…” ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ျဖစ္ေနလို႕ ညီညီ က ဟိုေမးဒီေမးေမးေနလိုက္တယ္…
“ရွိတယ္…ငါ့ေယာက်္ားကျမိဳ႕ေပၚတက္ျပီး…ဆိုင္အတြက္လိုအပ္တာေတြသြားဝယ္ေနလို႕……ဒီေန႕ေတာ့ ငါတစ္ေယာက္ထဲပဲ……”

“ေအာ္…ဟုတ္ကဲ့…” “မင္းအနားယူရင္ယူေတာ့ေလ…လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနလို႕ရတယ္……ငါတစ္ေယာက္ထဲမို႕လို႕သာ ဆိုင္ထိုင္ေစာင့္ေနရတာ……အရမ္းအိပ္ခ်င္ေနျပီ……ငါဝင္အိပ္ေတာ့မယ္……” “ဟုတ္……ဟုတ္” ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီးက ပ်င္းရိေလးတြဲ႕စြာထျပီး အတြင္းထဲသို႕ ေျဖးညွင္းစြာ တလွမ္းခ်င္းဝင္သြားတယ္… “သူေတာ္ေတာ္အိပ္ခ်င္ေနပံုပဲ…ငါ့လိုသူစိမ္းကိုေတာင္စိတ္ခ်လက္ခ်ထားျပီး ဝင္အိပ္သြားတယ္……” ဘာရယ္မဟုတ္ ညီညီေတြးမိလိုက္တယ္…။အဲ့ဒီေနာက္ ခရီးလဲပန္းလာတာမို႕ စားပြဲႏွစ္လံုးဆက္ျပီးတက္အိပ္လိုက္ေတာ့တယ္…။

“ညီေလး…ညီေလး……” တစံုတေယာက္ရဲ႕လႈပ္ႏိႈးမႈေၾကာင့္ ညီညီ အိပ္ေနရာကေနလန္႕ႏိုးသြားတယ္…။ “ထပါအံုးညီေလးရဲ႕…” “ဗ်ာ…ဟုတ္…” မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကိုအားယူျပီးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးစင္စင္ေတာင္လင္းေနျပီ…။လူႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ အျခားလူငယ္သံုးေလးဦးကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။

“ညီေလးက ဘယ္ကလဲ…ဒီကိုဘာလာလုပ္တာလဲ…” “ဗ်ာ…က်ေနာ္…က်ေနာ္ကခရီးသြားပါ…ညကဆိုင္ကယ္ပ်က္သြားလို႕ ဒီဆိုင္မွာအကူအညီေတာင္းျပီး ခနဝင္တည္းတာပါ…” “ေဟ…” ညီညီစကားကိုၾကားေတာ့ အဲ့လူေတြမ်က္ႏွာမွာ အံ့ၾသသလိုလို ထိတ္လန္႕သြားသလိုလို အမူအရာေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္…။

“ဘာျဖစ္လို႕လဲခဗ်…” “ဘာ……ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး…ညီ…ညီေလးညကဘယ္သူု႕ကို အကူအညီေတာင္းခဲ့တာလဲ”
“ဘယ္သူရွိရမွာလဲဗ်…ဒီဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီး ကိုေပါ့ဗ်ာ……” “ဟာ”…… လူစိမ္းတစ္သိုက္ ေနာက္ကိုအနညး္ငယ္ဆုတ္သြားၾကတယ္…ဒီလူေတြရဲ႕အမူအရာကနည္းနည္းေတာ့ထူးဆန္းေနတယ္…

“ဘာမ်ားျဖစ္လို႕လဲခင္ဗ်…” “ညီ…ညီေလး…ညက အကူအညီေတာင္းခဲ့တဲ့ မိန္းမက ညီေလးေနာက္က မိန္းမလား……” လူစိမ္းေတြေျပာလို႕ညီညီေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့… “ေအာင္မေလးဗ်………” ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ျပီး သူထဆင္းေျပးလာလိုက္တယ္။

မေျပးေနနိုင္ရိုးလား… သူအိပ္ေနတဲ့ေနရာရဲ႕ေနာက္မွာ မိန္းမအေလာင္းတေလာင္းကဆန္႕ဆန္႕ႀကီး…။ “ဟာ…ဘာ…ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ…ဒီမိန္းမႀကီးက ဘာလို႕ေသသြားတာလဲ…” “ေသတာႏွစ္ရက္ရွိျပီ…”
“ဗ်ာ……” လူစိမ္းတဦး၏ စကားၾကားေတာ့ ညီညီပိုျပီးေခါင္းနားပန္းႀကီးသြားသည္။

“မ…မျဖစ္နိုင္တာပဲဗ်ာ…မေန႕ညကမွ က်ေနာ္နဲ႕စကားေျပာေနေသးတယ္…” “ဒါဆိုရင္ေတာ့ ညီေလး သရဲအေျခာက္ခံလိုက္ရတာျဖစ္မယ္…”

“ဗ်ာ……”

ညီညီႏႈတ္က စကားတို႕ထပ္ထြက္မလာေတာ့…။ “ဟုတ္တယ္ကြ …ငါတို႕ကရြာျပင္မွာေသတဲ့အေလာင္းမို႕လို႕ ရြာျပင္မွာပဲျပင္ထားတာ…” ညီညီညကသူတင္ထားေသာပိုက္ဆံကိုသတိရသြားျပီးလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ပိုက္ဆံက ညကတင္ခဲ့တဲ့အတိုင္း…။ လၻက္ရည္ခြက္ကေတာ့မရွိ…။

ဒီမိန္းမႀကီးကေသတာႏွစ္ရက္ရွိျပီဆိုေတာ့ သူညက ညီညီကိုေဖ်ာ္တိုက္တဲ့ လၻက္ရည္ကေရာ……ဘာလဲ…ညီညီ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့…။ “ဟိုစားပြဲေပၚကလၻက္ရည္ခြက္ေလးမ်ားအကိုတို႕သိမ္းလိုက္မိေသးလား…”
“ဘာလၻက္ရည္ခြက္လဲ…မသိမ္းပါဘူး…ငါတို႕လာထဲက မင္းကိုအေလာင္းေဘးနားအိပ္ေနလို႕ တန္းျပီးလာႏိႈးတာ…”

“ဟာ…ဟုတ္လား…ဒါဆို ဒီလၻက္ရည္ဆိုင္ကေရာပိတ္ထားတာေပါ့ဟုတ္လား…” “ဘာလၻက္ရည္ဆိုင္လဲ…ဘာလၻက္ရည္ဆိုင္မွမဟုတ္ဘူး…အေလာင္းအတြက္ျပင္ထားတဲ့အေလာင္းစင္နဲ႕…
အသုဘလာတဲ့သူေတြအတြက္ထိုင္ခံုနဲ႕စားပြဲေတြပဲရွိတယ္…”

“ဗ်ာ……” ညီညီ အခုမွသတိထားၾကည့္မိေတာ့ ညကသူေတြ႕ခဲ့တဲ့ ထိုင္ခံုေတြစားပြဲခံုေတြက လၻက္ရည္ဆိုင္မို႕ခ်ထားတဲ့ခံုေတြမဟုတ္ပဲ…အသုဘအတြက္ခ်ထားတဲ့ ခံုေတြစားပြဲေတြျဖစ္ေနတယ္…။

ဟိုမိန္းမႀကီးညက ေခါင္းတေစာင္းတင္ထားသည့္ေကာင္တာစားပြဲကလည္း အေခါင္းႀကီး ျဖစ္ေနတယ္…။ “ဟုတ္တယ္ကြ…ငါတို႕လဲ အသုဘေစာင့္ဖို႕ ဒီႏွစ္ေကာင္ကို အရက္ဖိုးေပးျပီး လႊတ္ထားတာ…ညကအရက္ဆိုင္မွာအမူးလြန္ျပီး လာမေစာင့္မိဘူးတဲ့ေလ…အဲ့ဒါနဲ႕ဒီမနက္လာၾကည့္ေတာ့မင္းကိုေတြ႕တာနဲ႕ငါ့ကိုလာေခၚၾကတာပဲ…”

“အကိုက ……” “ေအး ငါက ဒီနားကရြာက ရာအိမ္မွဴးပဲ…နာမည္က ကိုျပည့္လို႕ေခၚတယ္…” “ဒီနားမွာရြာရွိတယ္လား…က်ေနာ္ညက မေတြ႕မိပါဘူး…” “ရွိတယ္…ဒါေပမယ့္ကားလမ္းေဘးက လွည္းလမ္းအတိုင္းဆင္းသြားရတာ…ေတာ္ေတာ္ေတာ့ေဝးတယ္…”

“ေအာ္…ဒါ့ေၾကာင့္ ညကမျမင္မိတာကိုး…ဒါနဲ႕သူ႕ေယာက်္ားဆိုတာကေရာ…” “သူ႕ေယာက်္ားထြန္းေမာင္ ဆံုးသြားတာျဖင့္အရိုးေတာင္ေဆြးေတာ့မယ္ဟ…” “ဗ်ာ…………”

ဟိုင္းေဝးလမ္းေပၚမွာ ခရီးသြားရင္း အသုဘတဲနဲ႕ လၻက္ရည္ဆိုင္မွားပီး သရဲေဖ်ာ္တဲ့ လၻက္ရည္ဝင္ေသာက္မိတဲ့ ညီညီတစ္ေယာက္…

အဲ့ဒီေန႕အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစျပီး ဆိုင္ကယ္အေရာင္းအဝယ္ကိုတတ္နိုင္သမွ် ကားနဲ႕ပဲတင္ျပီး မလႊဲသာတဲ့အခါမ်ိဳးမွသာ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ကိုယ္တိုင္သြားေတာ့တယ္ … သြားတဲ့အခါလည္း လမ္းမွာ ဘယ္လၻက္ရည္ဆိုင္ေတြ႕ေတြ႕ဝင္မေသာက္ရဲေတာ့ပါဘူးတဲ့ဗ်ာ……………။ ။

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: ပရေလာက၏ သည္းထိတ္ ရင္ဖို ျဖစ္ရပ္မ်ား/Facebook